Ubuntu = Ik ben omdat wij zijn (en wij zijn omdat de aarde is)
Het gaat om de aarde die tussen ons ligt samen te ontdekken. Dit is de tussenruimte. Het is van belang deze ruimte te hebben en te zien. Hierin ligt namelijk het bewust zijn dat wij elkaar in verschillende lagen (leeftijd, ras, gender, cultuur, cv, voorouder, etc.) zien.
Dankzij de Calvinistische volksaard denken wij snel in schuld-boete-isolatie zodat de niet schuldige doorkunnen. Hierdoor kunnen wij moeilijk naar ons eigen aandeel kijken. Het is moeilijk erkenning te geven aan wat er verder precies gebeurd is. Iedereen (dus ook een eventuele schuldige) is onderdeel van een gemeenschap en dit is een wederzijds proces. Zowel humanitair als ecologisch. Aansluiten begint bij aansluiten bij de ander om vervolgens pas aan te kunnen sluiten bij jezelf.
Elke eenzijdige waarde kan vervormd worden.
We maken problemen individueel waardoor we gefragmenteerd gaan denken. Door alle specialismen die hieruit voortkomen zien we de samenhang niet meer.
Eigen, mede & gezamenlijke verantwoordelijkheid, iedereen is altijd mede verantwoordelijk voor gedrag van de andere wanneer je er naast staat of toekijker bent. Daarnaast beschadigt het gedrag van een ‘dader’ de gemeenschap. Daar zit vervolgens verbetering in groei. Na een heftige gebeurtenis is de neiging weg te kijken naar methodieken en passende hulpverlening, terwijl we er eigenlijk gewoon zouden moeten zijn voor het slachtoffer. Zonder directe oplossingen.
“Niet erkende, begraven pijn, sterft nooit”
Er zien 4 ordes bij een misdaad:
1. De daad zelf
2. “Ons” dit hebben aangedaan
3. “Ons” een hulpvraag/schreeuw niet hebben toevertrouwd
4. “Wij” hebben dit niet gezien/zien aankomen
“Verantwoordelijkheid, wanneer en wie?”
“Je kunt pas over je eigen schaduw als er zon is.”
Deelgever = Je geeft aan een geheel waar je onderdeel van bent. In plaats van dat je een deelnemer bent. Iemand die van een geheel neemt.
De 5 pijlers/spelregels van de Indaba besluitvorming
1. Gemeenschappelijk belang boven het individuele
2. Kracht van de dialoog i.p.v. macht van de meerderheid
3. Waarde onder de weerstand op tafel krijgen (vraag waar de zorg zit i.p.v. waar het bezwaar zit).
4. Omarm diversiteit
5. Geen fundamenteel bezwaar principe. De uitkomst moet “save enough to try” zijn.